Creativiteit als taal

Creativiteit liep al vroeg als een rode draad door mijn leven.
Niet als iets wat ‘moest’, maar als iets wat er gewoon was.

Als kind was ik veel aan het maken: tekenen aan tafel, zingen zonder dat iemand luisterde, verhalen verzinnen die alle kanten opgingen, bouwen met takjes, bladeren en alles wat ik buiten kon vinden.

Het was spel.
Maar ook iets anders.

Een manier om te uiten wat ik nog niet kon zeggen.

Pas later begreep ik dat creativiteit voor mij altijd meer is geweest dan iets maken.
Het is een taal.

Een manier om te ordenen wat er vanbinnen speelt.
Om indrukken, gevoelens en gedachten een plek te geven — juist wanneer woorden tekortschieten.

Dat merk ik nog steeds.

Soms lukt het niet om precies te verwoorden wat er in mij omgaat.
Maar terwijl ik bezig ben, iets maak of vormgeef, ontstaat er wél iets.

Niet altijd direct duidelijk.
Niet altijd logisch.

Maar wel betekenisvol.

En misschien is dat wel de kracht van creativiteit:
dat niet alles helder hoeft te zijn om toch van waarde te kunnen zijn.

Dat er ruimte mag zijn om te zoeken, te ontdekken en te laten ontstaan.

Of, zoals Cathy Malchiodi het mooi verwoordt:
“When words are not enough, we turn to images and symbols to tell our stories.”