Mijn naam is Lilian de Jong

Ik werk met kinderen die op een intense en eigen manier denken, ervaren en kijken.

Wat mij in hen raakt, is niet alleen wat je aan de buitenkant ziet,
maar juist ook wat eronder ligt.

De gelaagdheid.
De gevoeligheid.
De verbeelding.

In mijn werk probeer ik niet te sturen of te vormen.
Ik probeer te begrijpen.

Ik ben nieuwsgierig naar hoe een kind denkt, kijkt en de wereld beleeft.

Waar het begon

Als kind had ik een grote verbeelding. Mijn slaapkamer was mijn theater, de natuur mijn schatkamer.

Ik verzamelde stenen en schelpen en keek naar kleuren, vormen, structuren en details die me bleven bezighouden. Ik tekende, schreef verhalen en gedichten, zong, danste en gaf vorm aan wat in mijn verbeelding leefde.

Ik kon huilen bij een verdrietige film, geraakt worden door een regenboog en bang worden van een dreigende wolkenlucht.

Soms kon mijn verbeelding met me aan de haal gaan en iets wat ik had gezien nog lang emotioneel in me doorwerken.

Later herkende ik diezelfde intensiteit bij kinderen die door anderen soms als 'veel' of 'anders' worden gezien.

Mijn pad

Mijn pad begon op de kunstacademie, waar ik afstudeerde met kinderboeken die mijn eigen belevingswereld weerspiegelden.

Tijdens die periode was ik als vrijwilliger actief bij een sociaal-cultureel centrum. Ik organiseerde kinderkampen en andere activiteiten voor kinderen. Daar ontdekte ik hoeveel plezier ik haalde uit het werken met kinderen en het creëren van ruimte voor spel, ontmoeting en verbeelding.

Na mijn opleiding ging ik werken in de kinderopvang. Daar groeide mijn fascinatie voor de manier waarop kinderen denken, ervaren en zich ontwikkelen.

Later maakte ik de overstap naar het onderwijs. Mijn aandacht ging vaak vanzelf uit naar de kinderen die niet altijd binnen de gebruikelijke kaders pasten.

Ik zag hoe creativiteit:

• rust kon brengen

• zichtbaar maakte wat er speelde

• het zelfvertrouwen versterkte

Steeds vaker ontdekte ik dat tekeningen, verhalen, spel en verbeelding iets zichtbaar maakten wat een kind niet altijd onder woorden kon brengen.

Die kracht van creativiteit fascineerde me. Tegelijkertijd groeide mijn nieuwsgierigheid naar wat er achter gedrag schuilgaat en hoe kinderen de wereld van binnenuit ervaren.

Om daar meer over te leren, volgde ik de opleiding tot kindertekentherapeut.

In 2012 richtte ik De Binnenstebuiter op, aanvankelijk als praktijk voor kindertekentherapie en creatieve workshops voor kinderen. Daar kwam voor mij veel samen: creativiteit, de belevingswereld van kinderen en de behoefte om zichtbaar te maken wat niet altijd in woorden te vangen is.

Op een dag kreeg ik de vraag of ik een bovenschoolse plusgroep wilde opzetten voor hoogbegaafde leerlingen.

Wat begon als een nieuwe uitdaging, groeide al snel uit tot een blijvende interesse. In deze kinderen herkende ik veel van wat mij al langer bezighield: creativiteit, intensiteit, gevoeligheid, sterke verbeeldingskracht en een eigen manier van denken.

Ik wilde deze kinderen beter leren begrijpen en ben mij verder gaan verdiepen in hoogbegaafdheid. Daarbij ontdekte ik ook het werk van Dabrowski, dat mij woorden gaf voor de rijke en intense belevingswereld die ik bij veel kinderen tegenkwam.

Creativiteit als taal

Steeds meer begon ik te zien hoeveel kracht er schuilt in creativiteit.
Creativiteit is veel meer dan iets maken. Het kan helpen om gedachten te ordenen, gevoelens te verwerken, nieuwe mogelijkheden te ontdekken en anders naar situaties te kijken. Het nodigt uit tot flexibiliteit, verbeeldingskracht en het loslaten van vaste ideeën over hoe iets moet.

Juist daarom zie ik creativiteit als een taal. Een manier waarop zichtbaar kan worden wat soms nog geen woorden heeft. Een ruimte om te onderzoeken, te creëren en een eigen weg te volgen.

Voor veel hoogbegaafde, creatief begaafde en gevoelige kinderen blijkt die ruimte van grote waarde.

In die ruimte werd steeds duidelijker wat kinderen nodig hebben:

• gezien, gehoord en begrepen worden

• ruimte voor hun gedachten, gevoelens en vragen

• een plek waar ze zichzelf kunnen zijn

Wat kinderen mij leren

De kinderen op mijn pad hebben mij veel geleerd. Ze hebben me geleerd om aandachtig te kijken, vragen open te laten en niet te snel te denken dat ik weet wat er speelt. Om nieuwsgierig te blijven naar wat er achter gedrag schuilgaat en naar de unieke manier waarop ieder kind de wereld beleeft.

In hun gevoeligheid, creativiteit, verwondering en intensiteit houden zij mij regelmatig een spiegel voor.

Nog altijd leer ik van hen. Hun manier van denken, voelen en kijken herinnert mij steeds opnieuw aan de waarde van gevoeligheid, verwondering en verbeelding.