Mijn naam is Lilian

Ik werk met kinderen die op een intense en eigen manier denken, ervaren en kijken.

Wat mij in hen raakt, is niet alleen wat je aan de buitenkant ziet,
maar juist ook wat eronder ligt.

De gelaagdheid.
De gevoeligheid.
De verbeelding.

In mijn werk probeer ik niet te sturen of te vormen.
Ik probeer te begrijpen.

Ik sluit aan bij het kind zoals het is —
in hoe het denkt, kijkt en de wereld beleeft.

Waar het begon

Als kind had ik een grote verbeelding.
Mijn slaapkamer was mijn theater,
de natuur was mijn schatkamer.

Ik verzamelde stenen en schelpen, keek naar kleuren, vormen, structuren en details die me bleven bezighouden.
Ik tekende, schreef verhalen en gedichten.
Ik tekende, schreef verhalen en gedichten,
en zong, danste en gaf vorm aan wat in mijn verbeelding leefde.

Ik kon huilen bij een verdrietige film,
geraakt worden door een regenboog
en bang worden van een dreigende wolkenlucht.
Soms kon mijn verbeelding met me aan de haal gaan,en iets wat ik had gezien ook nog lang emotioneel in me doorwerken.

Later herkende ik diezelfde intensiteit bij kinderen
die door anderen soms als ‘veel’ of ‘anders’ worden gezien.

Wat mij heeft gevormd

Mijn pad begon op de kunstacademie,
waar ik afstudeerde met kinderboeken die mijn eigen beleving weerspiegelden.

Daarna werkte ik met kinderen in het onderwijs en de kinderopvang,
waar waar mijn aandacht vaak vanzelf uitging
naar de kinderen die niet binnen de lijntjes blijven.

Ik zag hoe creativiteit:

• rust kon brengen

• zichtbaar maakte wat er speelde

• en het zelfvertrouwen versterkte

Maar ik zag ook de andere kant:
vastlopen, frustratie en het langzaam verliezen van eigenheid.

Dat riep vragen op.

Wat gebeurt er onder de oppervlakte?
Wat heeft een kind echt nodig?

Wat ik ben gaan begrijpen

Door mijn werk met (hoog)begaafde en gevoelige kinderen —
en via verdere opleiding en verdieping —
viel het steeds meer op zijn plek.

Ik zag hoe kinderen soms hun weg even kwijt waren,
maar ook wat daaronder lag en waar ze naar verlangden.

Wat voor mij centraal bleef staan,
is het zoeken naar begrip.

Van waaruit ik werk

Alles wat ik doe begint bij echt kijken en luisteren.

Naar wat er speelt —
ook als daar nog geen woorden voor zijn.

Ik geloof dat groei niet ontstaat door sturen of oplossen,
maar door ruimte en tijd.

In die ruimte kan er iets ontstaan.
Soms in woorden, soms in spel of beweging —
en vaak in vorm, beeld of maken.

Creativiteit is daarin geen middel, maar een taal.
Een manier waarop zichtbaar wordt wat soms moeilijk onder woorden te brengen is

Mijn manier van werken is ontstaan vanuit ervaring, opleiding en verdieping.

In mijn begeleiding maak ik gebruik van elementen uit ACT
(Acceptance and Commitment Therapy)
en de Gevoelsverkenner.

Ook werk ik met inzichten die helpen om intensiteit en beleving beter te begrijpen,
zoals de Intenso-methode.

Dit alles verweef ik met creatieve en ervaringsgerichte werkvormen.

Ik werk vanuit vertrouwen:
in het kind, in het proces
en in het tempo waarin ontwikkeling ontstaat.

Wat ik kinderen wil meegeven

Dat ze niet hoeven veranderen.

Maar zichzelf mogen zijn.

Dat ze zichzelf leren kennen, begrijpen en vertrouwen.

En van daaruit hun eigen weg vinden.

Kijkje in mijn hoofd

Hoe ik kijk, denk en werk
zit in wat ik zie, voel en tegenkom —
en in de vragen die dat oproept.

Lees mijn reflecties