Intensiteit als kracht

“Juf, soms heb ik gewoon error in mijn hoofd.
Dan heb ik een vraag… maar als ik het antwoord weet, komen er nóg meer vragen.”
“Stilzitten is lastig. Een lichaam is eigenlijk gemaakt om te bewegen.”

Zomaar twee uitspraken uit mijn groep.

Tijdens mijn opleiding bij Novilo — toen ik Leven met intensiteit las — viel er ineens iets op z’n plek.
Deze kinderen beleven de wereld alsof er simpelweg meer binnenkomt.

Alsof ze extra antennes hebben.

In de klas zie ik het gebeuren:
een blik die nét iets langer blijft hangen,
een kind dat reageert op iets wat een ander niet eens heeft opgemerkt,
een hoofd dat al drie stappen verder is terwijl wij nog bij stap één zijn.

Ze pikken emoties en nuances razendsnel op.
Dat is prachtig om te zien.
Maar het kan ook veel zijn.
Soms té veel.

Van buitenaf lijkt het dan al snel ‘ongepast’ gedrag.
Onrust, afdwalen, reageren, bewegen.
Maar vaak is het geen onwil.
Het is een reactie op alles wat binnenkomt.

Dabrowski noemt dit overexcitabilities.
Het wordt vaak gekoppeld aan hoogbegaafdheid, maar dat hoeft niet.

Wat ik vooral zie in de praktijk:
deze intensiteit komt vaker voor dan we denken.
En ja — dat vraagt soms wat.
Van het kind.
En ook van mij (adem in… adem uit 😄).

Maar het brengt ook iets anders.
Diepgang.
Creativiteit.
Gesprekken die nét even verder gaan.

Misschien hoeft het niet minder.
Maar anders bekeken.

Niet als ‘te veel’ —
maar als iets wat richting nodig heeft.