Té gevoelig?

“Je bent te gevoelig.”

Het is mij ook wel eens gezegd.
Het gaf me het gevoel dat ik me aanstelde.
Alsof wat ik voelde, eigenlijk te groot was voor de situatie.

En vaak — zo merk ik nu — is het de ander die zich geen raad weet met die emotie.

Gevoeligheid is een prachtige eigenschap.

Laatst zat er een meisje naast een kind dat duidelijk verdrietig was.
Nog voordat ik iets kon doen, schoof ze haar stoel iets dichterbij.
Ze legde haar hand even op de arm van de ander.
Fluisterde iets wat ik niet kon horen.
Maar wat ik wel zag was dat er iets gebeurde met het verdrietige kind.
Alsof er een spanning wegviel.

Ze voelde haarfijn aan wat er nodig was.
Zonder woorden. Zonder uitleg.

Dat is geen ‘te gevoelig’.
Dat is meeleven.
Afstemmen.
Zien wat een ander nodig heeft.

Maar…

kan je er last van hebben?
Ja, zeker!

Want als je veel voelt, komt er ook veel binnen.
Verdriet van een ander kan blijven hangen.
Spanning in een groep of tussen je ouders kan je meenemen, ook als je het niet wilt.
Een opmerking kan langer doorwerken dan de bedoeling was.

Ik zie kinderen die daar soms in vastlopen.
Die niet goed weten waar hun eigen gevoel stopt
en dat van een ander begint.

En daar zit precies de uitdaging.
Niet minder voelen,
maar leren omgaan met wat je voelt.
Zodat gevoeligheid geen last wordt,
maar een kracht die richting krijgt.