Spiegel

Ik heb altijd veel ideeën. Veel ideeën worden niet eens omgezet in de praktijk. Want een idee kan altijd beter, mooier of groter. Of nee... misschien moeten we het toch anders doen. En wat als dát ook nog kan?

Deze spiegel werd me voorgehouden in het eerste jaar dat ik de bovenschoolse groep ging draaien. Een kind met geweldige ideeën. Maar hij kreeg nooit iets af, of wat hij maakte mislukte. Niet omdat het idee niet goed was, maar omdat hij niet kon stoppen met het verder uitbouwen ervan. Daardoor stortten constructies regelmatig in of liep een project vast.

Ai... die herken ik.

Pas toen ik me écht ging verdiepen in het creatieve proces, begon ik te begrijpen wat hier gebeurde.

Creatieve mensen zijn vaak sterk in het bedenken van mogelijkheden. Zodra er één idee ontstaat, dienen zich alweer nieuwe variaties aan. Nog een oplossing. Nog een verbetering. Nog een richting om te verkennen. Dat is een kracht, maar ook een valkuil.

Want op een bepaald moment vraagt creëren iets anders. Dan vraagt het niet om meer mogelijkheden, maar om keuzes. Om accepteren dat niet alles tegelijk kan. Om loslaten van ideeën die óók mooi waren geweest.

Juist dat loslaten blijkt soms het moeilijkste deel van het proces.

Het kind liet mij zien wat ik zelf ook regelmatig doe: blijven toevoegen, verbeteren en veranderen, totdat de oorspronkelijke bedoeling ondergesneeuwd raakt.

Sindsdien kijk ik anders naar kinderen die vastlopen in hun creatieve werk. Vaak ontbreekt het hen niet aan ideeën, maar aan begrenzing. Niet aan fantasie, maar aan de mogelijkheid om op een bepaald moment te zeggen: dit is het. Hier ga ik mee verder.

Misschien is creativiteit daarom niet alleen het vermogen om mogelijkheden te zien, maar ook de moed om er uiteindelijk één te kiezen.